Аз жаргал энгийнээс
Хөмсөг зангидан доош ширтээд, хурдан хурдан алхах хүмүүстэй хамт Улаанбаатарын машины дуу чимээ хослон эгшиглэх шиг... Тэдэн дунд би ч уусан, автобус хүлээн зогсохдоо халтайсан хэрнээ сэргэлэн байрын алаг муур сандал дээр гөлрөн хэвтэж, хөлөө сунган нарны гэрлээр биеэ ээж байхыг харлаа. Түүний том алаг нүд, булцайсан хацар, бяцхан сарвуу нь дэндүү өхөөрдөм санагдаж тэр дороо л хайр бялхан зогсоход яарсан, түгшсэн мэдрэмж түр амсхийх шиг болж, их хотын хөл хөдөлгөөнөөс тусгаарлагдсан мэт тайван орчин намайг нөмрөөд авсан юм.
