Бидэн хоёр бие биедээ шингэн огтолцоно

Хайрын шүлгүүд

Яруу найрагч Б.Лхагвасүрэн

Хайрын Мадригал

Би ганцхан чам руу татсан шулуун чавхдас
Чи ганцхан над руу татсан шулуун чавхдас
Намайг чамайг атгасан
Үй түмэн галт хараацай
Судасны минь доргионд үсчинэ
Газар тэнгэрийн оньсого таалцана
Намайг чамайг мөргөсөн
Үүл тэнгэрийн навчис
Зүрхний минь илдэнд сэмэрнэ
Зүүд эгээрлийн хязгааргүйд хийснэ
Чам руу татсан шулуун чавхдас гэмээнэ би
Над руу татсан шулуун чавхдас гэмээнэ чи
Чамдаа хазайн үгүй хүрч
Наддаа хазайн үгүй ирж
Би цэнхэр өнгөтэй
Чи цагаан өнгөтэй
Хос шулуун болно
Хүслээ элдэн одно
Хуурын чавхдас мэт бидэн хоёр дээр
амьдрал
Тэнгэрийн заадас шиг эрмэг хөвчөөр
Туульс хайлна
Үүлтэй тэнгэр, газарт орон зайгаа булаалгаж
Үхэхийн цаг ирэхэд
Бидэн хоёр
Бие биедээ шингэн огтолцоно

***

Яруу найрагч Ц.Бавуудорж

Хайрын романс

Цагаахан манант үдшээр чамайг дурсдаг байлаа
Цахилдагт ногоон зөрөг хяруунд хучигддаг байлаа
Дунгийн гэрэлт чулууд усанд гэрэлтдэг байлаа
Дурсгалт модон гүүр гандаж хөхөрдөг байлаа
Сарны цагаан гэрэлд шүхэрлэн нисдэг байлаа
Сайхан гангын үнэр үсэнд минь шингэдэг байлаа
Нарны буурал будраанд чамайг дурсдаг байлаа
Нарийн цагаан хур хацар норгодог байлаа

Голын торгон мандалд дүрийг чинь зурдаг байлаа
Гогцоо гогцоо долгис цээжрүү урсдаг байлаа
Яруухан учралт газар цастын намар байлаа
Явуухулангийн нутаг цэнхэр манантай байлаа
Үүрийн шаргал туяанд чамайг дурсдаг байлаа
Үнэр ялдам цэцэгс анхил залуухан байлаа
Ус дамнасан бүсгүй цэнхэр дуу байлаа
Уулын морин харгуй буданд шургадаг байлаа
Од зүсэлсэн чи минь орь залуухан байлаа
Огторгуйн цагаан заадас зүрхэн дээр тусдаг байлаа
Навчис улаарах цагаар чамайг дурсдаг байлаа
Намрын цагаан хус түшиж суудаг байлаа
Цагны мөнгөн зүү чамруу заадаг байлаа
Цайвар сарны хөмсөг мөстөж хонодог байлаа
Хээрийн цагаан бороо сэтгэл норгодог байлаа
Хэвтсэн газрын өвс хуурай үзэгддэг байлаа
Цаст уулын намраар чамайг дурсдаг байлаа
Цармын цагаахан үдэш цэцгээр шуурдаг байлаа
Мартагдсан захидлын үгс дугтуйндаа гэрэлтдэг байлаа
Манан дундах сар марал шиг үзэгддэг байлаа
Нарны цэнхэр униар цээж дүүрдэг байлаа
Нандин залуу өдрүүд аяншиж буцдаг байлаа
Хангайн будант намраар чамайг дурсдаг байлаа
Харганын алтан үйсэнд саран шингэдэг байлаа
Орчих цагийн аяс сэвэгнэн үлээдэг байлаа
Одны гялгар туяа бодолд харвадаг байлаа
Үүрийн шаргал гэгээнд дуу зохиодог байлаа
Үеийн хонгор бүсгүйн мөрийг түшдэг байлаа
Уулын цагаан шөнөөр чамайг дурсдаг байлаа
Усанд үйсэн навчис мөнгөн бүрхүүлтэй байлаа
Хээр хөдөөгийн зам сэтгэлд дотно байлаа
Хяруу сүвлэсэн өвс хөх өнгөтэй байлаа
Дэнгийн шаргал туяа зүрхний дэргэд байлаа
Дэлхийн хөхөмдөг мандалд чамтай хоёулаа байлаа
Сөл тасрах цагаар чамайг дурсдаг байлаа
Сүрэг цэнхэр үдэш далласаар зөрдөг байлаа
Мөнхийн дурсамж бүтээсэн ариун учрал байлаа
Мөндрийн цагаан зурвас цайрсаар холддог байлаа
Хэн нэгэн бүсгүй дуулсаар буцдаг байлаа
Хэсэг цагаан манан сэтгэлд намарждаг байлаа
Цагаан өвс сэвэгнэхэд чамайг дурсдаг байлаа
Цасны будан хөшиглөсөн уулын намар байлаа
Цайвар үүлсийн нүүдэл цэнхэр хүрээтэй байлаа
Цамцны сувдан товч шинэхэн торгон дээр байлаа
Зүүрмэг шаргал орчлон цээжинд илхэн байлаа
Зүүдний шаргал хөндийд зөвхөн чи л байлаа
Аянч үүлс цавцайхад чамайг дурсдаг байлаа
Аясын хонгор салхинд сэтгэл ганхдаг байлаа
Дүрлэгэн алаг нүд зүрхэнд чимэг байлаа
Дүүрэн цагаан саран орчлонд хосгүй байлаа
Хөх өвс сэрчигнэх намарт дуртай байлаа
Хөнгөн шаргал үүлс чиний нутгийнх байлаа
Аниргүй гэгээн харцны чинь навчсыг би хөндөхгүй
Алтан бөмбөрцөг харцны чинь сартай зөргийг сэрээхгүй
Дотно урин сэтгэлийн чинь зандан балгаст зугаацахгүй
Долоон бурхан биеийн чинь мөнгөлөг гэрлийг нөмрөхгүй
Цэнхэр аадарт шөнөөр чамдаан би очихгүй
Цэлмэг үдшийн сарнаар чи минь наддаа ирэхгүй
Цагаахан манант үдшээр чамайг дурсдаг байлаа
Цахилдагт ногоон зөрөг хяруунд хучигддаг байлаа
Дунгийн гэрэлт чулууд усанд гэрэлтдэг байлаа
Дурсгалт модон гүүр гандаж хөхөрдөг байлаа
Сарны цагаан гэрэлд шүхэрлэн нисдэг байлаа
Сайхан гангын үнэр үсэнд минь шингэдэг байлаа

***

Яруу найрагч Ц.Дэлгэрмаа

"Дотоод тэнгис" номоос

Чи надаас явж дуусахгүй юм...

Чичигнэсэн энэ утас ч тасарч өгөхгүй юм

Тэр утсанд хэлхээтэй догдлол, гомдол...

Тэмцэлдэн нэг ил гарч, нэг далд орж...

Дурсамж нэвт сүлбэх учир тоймгүй харц чинь бас

Дуу шиг гэгэлзэл сандаачиж, мөс мэт хөлдөөчих юм.

Эргэж нэг хардагсан бол эгээ л янзаараа,

Эв хавгүйхэн өчигдөр рүүгээ тонгойж

Элгэндээ хамаг нандинаа тэвэрчихсэн

Инээж ч буй шиг, уйлж ч буй шиг...

Эсвэл өнөөх утсыг тасдах гэж байдгаараа хичээснээс

Эцэж ядарчихаад сөхөрчихсөн суугааг минь...

Үгүй ээ, үгүй харах хэрэггүй

Үг дуугүй алхах чинь л зөв

Үнэндээ ганц л юм:

Үзэгдэх бараагүй яваад дуусчихвал чинь

Гэрэлтсэн энэ утсыг тасдаад өгвөл чинь

Гэрэлтэгч, мөс мэт гарыг чинь

Хав халуун уруулаар үнсэж

Хагацлаа л тэнд чинь тамгалъя.

 ***

Кайфи Азми (1919-2002) - Энэтхэг

Уран гоёор шоонуудаа хаяж
Уриалгахнаар Цаг хугацаа өшөөгөө авлаа
Урьдын чи одоо алга, би ч алга

Эгшин ч холдоогүй мэт
Эргээд учирсан ч чи бидэн
Эцэст нь ав адилхан төөрлөө.

Анх учирсан зам дээрээ одоо хоёулаа алга.
Адилхан сонсогдох бидний алхаа л
Алсарч цуурайтсаар замхарлаа.

Эндээс хаа хүрэх вэ? Хариулт алга.
Эцтэлээ алхах уу? Хүрэх газар алга.
Эрж юу хайгаа вэ? Мэдэх юм алга.

Эмзэглэж дурсамжаа сөхөх бүрт бидний сэтгэл
Эрт урьдын зүүдэндээ олзлогддог
Энэ үнэнээс өөр үнэн алга

 ***

 Эдна Сент-Винсент Миллей (1892-1950) - АНУ

Цаг хугацаа тайвшрал авчирдаггүй, шаналлыг минь
цаг хугацаа эдгээнэ гэж хэлсэн та нар бүгд худалч!

Уйлагнах борооноор би түүнийгээ санаж,
угалзат давалгаа хумигдахад түүнийгээ хүсдэг
Түрүүчийн цас уулын энгэр бүрээс хайлж
түүдгийн утаа болжээ, хуучин оны навч ч...

Ноднин жилийн гашуун хайр гэвч сэтгэлд минь
овоороостой байна, хуучирсан бодлуудын минь дэргэд.
Түүнийг минь санагдуулж, өөдөөс мэлтийх зуун газарт
очихоосоо би айдаг болж. Гэлээ ч

түүний хөл хүрээгүй, төрх нь гэрэлтэхгүй газарт
түр ч атугай тайвширюу гэж очихдоо
“Түүнийг минь санагдуулах юм энд алга аа” гэж
түгшиж, мэгдэхдээ түүнийгээ л саначих юм

***

 Пабло Неруда (1904-1973) Чили

Утаат молор, өргөст нохойн хошуу,
Улалзах галын дөл адил улаан лиш шиг санаж
Чамайг хайрладаггүй би

Сүүдэр болоод сүнснийхээ хооронд нууцаар
Чандлан дээдэлдэг
Бараг л үл баригдам
Бараан зүйлсийн адил чамайг хайрладаг би

Дэлбээгээ нуусан цэцэгсийн гэрэл гэгээг дотроо тээгч
Дэлгэрэх нь үгүй ургамалтай адилтгаж
Чамайг би хайрладаг

Хөрс шорооноос амилсан замхаршгүй нэгэн анхилан
Хувиршгүй хайрын чинь ачаар л
Харанхуй адил биед минь шургадаг

Хэрхэн, хэзээ, хаанаасаа ч гэдгээ мэдэлгүйгээр
Хайрладаг би чамайг
Эргэлзээ, ээдрээ, бардамналгүйгээр
Эрс шулуун, ил тодоор хайрладаг би чамайг

Цээжин дээр минь тавьсан гар чинь
Өөрийнх минь юм шиг санагдах,
Зүүрмэглэн нүдээ анихад минь чи

Зэрэг нүдээ аних тийм ойр ахуйд,
Би үгүйд чи ч үгүй тийм газарт
Байхаас өөрийг мэдэхгүй учир
Чамайг хайрладаг би